เรื่องย่อ / Synopsis

​

 ดูหลำ’ (Dulam) หรือ ‘คนฟังเสียงปลา’ ภูมิปัญญาพื้นบ้านของชาวประมงบางกลุ่มแถบชายฝั่งทะเลคาบสมุทรมลายู ดูหลำจะดำน้ำลงไปฟังเสียงปลาและสัตว์น้ำใต้ทะเล เพื่อระบุชนิด ทิศทาง ความเร่ง ความเร็ว น้ำหนัก และขนาดของฝูงปลา ก่อนจะส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทีมนำอวนมาล้อมจับได้อย่างแม่นยำ วิชาดูหลำ ต้องอาศัยความชำนาญและการฝึกฝน คือต้องออกจับปลาเป็นประจำ อยู่กับน้ำ ลม แดด ฟ้า ฝน จนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับท้องทะเล
 
  ผมสนใจวิชาดูหลำและได้ออกเดินทางไปร่วมสังเกตการณ์พรานทะเลอยู่หลายต่อหลายครั้ง วันหนึ่งขณะร่วมบทสนทนาถึงการหาปลาสมัยใหม่ด้วยระบบโซน่าและอุตสากรรมทางทะเลขนาดใหญ่ ผมพบว่าพรานทะเลเหล่านี้กำลังถูกห้อมล้อมด้วยพรานทะเลอีกทอดหนึ่งที่ออกล่าด้วยเทคโนโลยีนำสมัย เพื่อป้อนให้กับอุตสหกรรมอาหารที่กำลังขยายตัวอย่างต่อเนื่อง
 
  พรานใหม่เหล่านี้มาพร้อมกับ ’ใบอนุญาต‘ จากรัฐให้สามารถหาปลาให้กับนายทุน
  ‘คดีคนฟังเสียงปลา’ เป็นเรื่องแต่ง อย่างน้อยก็ขอให้เป็นแค่เรื่องแต่งเถอะ การเรียกร้องสิทธิทางทรัพยากรธรรมชาติในบ้านเกิดของตัวเองกลายเป็นอาญาแผ่นดิน ‘คนฟังเสียงปลา’ ถูกรัฐไทยลากอวนล้อมจับด้วยเทคโนโลยีนำสมัยที่เรียกว่า ‘กฏหมาย’
 
  คดีของพรานทะเลเหล่านี้กำลังเกิดขึ้น
  และยังคงดำเนินต่อไป
  คดีคนฟังเสียงปลา บทที่ 1
  การแสดงเดี่ยวโดย นลธวัช มะชัย
 
  คนฟังเสียงปลา
  ปลาฟังเสียงคน
  คนกวาดต้อนฝูงปลา
  ปลารายล้อมฝูงคน
  คนล่าปลา
  ปลาหนีคน
  คนกินปลา
  ปลาจะกินคน
 
  ปลาตาย
  คนตาย
 
  ปลาตาย
  คนกินปลา
  คนตาย
  ปลากินคน
 
  คนกินปลา
  ปลาตาย
  ปลากินคน
  คนตาย
 
  นลธวัช มะชัย ออกเดินทางสำรวจเสียงในภาคใต้ ผ่านการบันทึกเสียงและการจดบันทึกลงในบทกวี ก่อนสร้างเป็นตัวละครเพื่อให้ตัวละครเหล่านั้นร่วมสังเกตการณ์และเผชิญหน้ากับสถานการณ์สิ่งแวดล้อมทางทะเล จากกรณีจะนะ จังหวัดสงขลา และการพยายามสร้างเมกะโปรเจกต์ขนาดใหญ่ในประเทศไทย กลายเป็นการแสดงในรูปแบบ Movement and Text base performance ในครั้งนี้
 

นักแสดงและทีมงาน / Cast and Crew
การแสดงเดี่ยวโดย นลธวัช มะชัย
 

การแสดงนี้เหมาะสำหรับผู้ชมที่อายุ 5 ปีขึ้นไป​​​​​